Samsara (The Web)

August 25, 2006

There was a net between heaven and earth
so it appeared to me
as I can’t see the beginning or the end
so transparent like a glass
the art of placing a net!
but the spider was
in the center
sitting or standing?
it moved along the net
for the music of the wind
or it swang itself,
somebody came to join the fun
but got entangled.
nets are important
so said the spider
it should be transparent
it should be attractive
it should be strong
but
said the spider
with a pause.
be in the center
be the builder
be the material
be the artist with skill
but
said the spider
…..
never get entangled
…..

the net started vibrating
as if feeling the vibs of life.

வலையொரு கலை

விண்ணிற்கும் மண்ணிற்கும்
வலை கட்டியிருந்தது
அல்லது
அப்படித் தோன்றியது.
கண்ணாடி போன்ற
கயிற்றுப் பின்னல்
கண்ணிற்குத் தெரியாததால்!
நடுவில் இருந்தது சிலந்தி
காற்றின் அசைவா
அல்லது
ஊஞ்சல் போல் தன்னையே
ஆட்டிக் கொள்கிறதா?
கேட்க வந்த பூச்சி
பிசு, பிசு என ஏதோ பின்ன
கேள்வி கேட்குமுன்
மரித்துப் போனது.
பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னைப்
பார்த்துக் கொண்டிருந்தது சிலந்தி
அல்லது
அப்படித் தோன்றியது.
வாழ்வில் வலைகள் அவசியம்
வலைகள் தொடர்புப் பின்னல்கள்
இணைப்புப் பாலங்கள்.
ஆனால்
அன்று நின்ற சிலந்தி போல்
வலை கட்டி
வலை மறைத்து
வந்து போகும் விருந்தினரை
பாசப் பசையில் மாய்த்து
காற்றினும் மெல்லிய
வலிய வலையில்
தான் விழுந்து மாயாமல்
பாசப் பசையில் ஒட்டித் திணறாமல்
கட்டிய வலையில்
நட்ட நடுவே
நின்று
ஆடத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்,
அது கலை.

Advertisements

Murthi (Idol worship)

August 23, 2006

Nobody remembers their steps
on arrival.
so is with typing.
even long novels are typed effortlessly.
there is a routine
a loop, network, to handle such
trivial things.
Brain is not bits and bites hardware
to hold onto memories.
don’t ask me how then
I remember you?
the fear of this memory loss
the ultimate entrophy
created the multiple gods
the formless is
remembered only through
re-enforced memories!

நிற்கும் வண்ணம்

ஓடும் பெருவோட்டத்தில்
சிறு நடைகள் தெரிவதில்லை
காணும் பொருளையெல்லாம்
கண்ணில் வைத்திருக்க
மூளையொன்றும் வன்பொருளில்லை.
தட்டி முடிந்தபின் தட்டச்சு பொத்தானை
தக்க வைத்துக் கொள்வதில்லை யாரும் நினைவில்!
உன் நினைவு மாறாமல் இருக்க நீ
காட்சியாகிக் கொண்டே இருக்கிறாய்
மனதை விட்டு நீங்கா வண்ணம்.
புலப்படாப் பொருளை காட்சியாக்கி
வைப்பதாலே கடவுளும் நிற்கின்றார்
இவ்வையகத்தே! கண்டுகொள்!


Avatar (Rain)

August 23, 2006

The Rain*

It came down on that
silent morning.
Yes!
who said it walks
always on the
high mountains?
it was there on my
door steps..
right on this earth.
it was there
from heavens!
Anying to call it
mercy
benediction
love
compassion etc.
are mere words.
It was there on its own.
by its nature,
not expecting me to be
on high mountains,
so low
that even a fish
can jump out of water
to drink a drop.
It was there from
heavens
on this
silent
morning.

* rain is often depicted as a symbol of Avatar (“the coming down”) in Hinduism

மழைக்காலம்

அமைதியான
அக்காலைப்பொழுதில்
அது வந்து
இறங்கியிருந்தது.
கடல் மட்டத்திற்கு மேலே
ஆயிரம் அடிகள் என்ற
கணக்கையெல்லாம்
பொய்ப்பித்து அது
வந்து இறங்கியிருந்தது.
கருணை என்று சொல்வதெல்லாம்
மானுட விளிப்புகள்!
அது
அதன்
இயல்பாய்
வந்து
இறங்கி
வருஷித்துக்
கொண்டிருந்தது
கடல் மீன்கள்
துள்ளி அருந்தும்
வண்ணம்.


Maya

August 21, 2006

That spark of the divine
fell on the ground to
emerge as cellular
and non-cellular forms
the worm, snake
tree and beyond
that spark writes this poem
in form, yet
it is away in bliss
only to bless

கைதவம்

சூரியக் கொழுந்தொன்று
விண் தாண்டி மண்ணேயேறித்
தழலாகி, நீராகி,
மண்ணாகி, மரமாகி
புழுவாகிப், பாம்பாகி
பல்மிருகமாகி, மனிதனாய்
பா செய்து பாவனையிலிருந்தும்
சூரியக் கொழுந்து
அங்கேயே இருந்தது
இன்னருள் செய்து கொண்டு.


Vridavan

August 21, 2006

Don’t remember exactly when
but I remember your name spoken
fondly by my mom
we were not even introduced but
we became playmates naturally
they called me tom boyish but you are
feminine too!
who cares!
when I blossomed
like a local flower
i was married to the local chieftan.
how many years…i don’t know
i am a grandma now
i remember our days vividly
how foolish!
I should have known you
then.

The original:

நட்பு

முன்னொருநாள் உன் நாமம் கேட்டேன்
பின்னைப் பின்னொருநாளில் என்
அன்னை இட்டுச் செல்ல உன் இல் புகுந்தேன்
சின்னக் கொவ்வாயும் குமிழ் சிரிப்பும்
என்னைக் கொள்ளை கொள்ள
பிந்நைப் பிற பெண்ணே போல்
மண்ணிலும் நீரிலும் களிநடை பயின்றோம்.
பின் என்னைப் பெண் பார்த்தர்
ஆணுக்கு உடமையென்று வதுவை பிற செய்தார்
பெண்ணென்று, ஆணென்று அளுக்கொன்று பெற்றுத்தந்து
மண்ணிலே உலா வந்து ஆடிக்களைத்தபோது
உன் பாலமுகம் மீண்டும் வந்தது
என்ன வினை? உன்னை அப்போதே பிடித்திருக்க வேண்டும்!
எண்ணித் தவமியற்ற இயலாத போழ்து தன்னில்
மன்னி மருகுகின்றேன் உன்னை நான் அறியேனென்று.


Hello world!

August 21, 2006

Hi there! This is my blog…a site for the collection of my poems posted in eMail Tamil forums such as முத்தமிழ் and அன்புடன்.