Wood Apple

September 27, 2006

I was not really in the mood
to make love!
it was Sivarathri,
the day of purification
the day of penance!
but he insisted.
In the deep slumber
after that,
I had a dream.
A yogi
who has burnt all his
desires,
a naked one
with no possession
entered me.
I knew I conceived you.
You are certainly not
a normal child.
Others say you are
handicapped.
Metally retarded.
I don’t think so.
I never regret a moment
after that.
Its not our sin but
your wish.
Being with you burns my ego
keep my attention focused
and turns me a diamond.
Only I knew I was just a
piece of charcoal before.
Thank you my child.

விளாம்பழம்

உன்னைக்கருவுற்ற போது
ஒரு காட்சி கண்டேன்
புற உலகின் மாயை நீக்கி
அக உலகின் அசுத்தம் நீக்கி
வெண் சாம்பல் மேனியனாய்
வந்து பிட்சை கேட்கும் சாதுவாய்
நீ உட்புகுவது போல்
நீ பிறந்தபின்
உலகம் உன்னை அதிசயக்
குழந்தை என்று காணவில்லை.
அவர் உலகில் நீ ஒட்டவில்லை.
அது உன் தவறில்லை
எங்கள் தவறென்றும் சொல்வதற்கில்லை
எம் இச்சையால் நீ பிறக்கவில்லை
உன் இச்சையால் வந்து பிறந்தாய்
கரியாய் கிடந்த நான் இன்று
வைரமாய் மின்னுகிறேன்
நீ ஒரு யோகி என்று
நான் சொல்கிறேன்
உன்னைப் பெற்று வளர்ப்பதால்
நானே யோகி என்று
தோழி சொல்லுகிறாள்.
நீ வாழி.


Are we alone?

September 16, 2006

Is it love at first sight?
Can’t be.
You said you were with me
all the time, but
I never saw you.
Look at your look now!
Like a charioteer,
frightening mustache
dusty cloths, yet
you dared to step into
my home while I was all alone.
only the distant bark of a dog
was the witness.
I gave you water, as you wished
but you touched my bangles.
It was not all,
you told me that I belong to you!
but..wait I was always alone.
Yes, you said,
the loneliness is a result
of belonging!
Your unknown sight on me,
our common belongings
our common desires
made me lonely.
Quite intriging!
do I feel then
your loneliness?
Yes, you said!
do I exist without you?
or could you exist
without me?
Tell me the black one?

காதற்பெரு நோய்

கண்டவுடன் கொண்ட காதல் இல்லை
இது ஏற்பாடு செய்த காதல்
உன்னைக் கண்டவுடன் ஒன்றுமே
தோன்றாவண்ணம் எத்தனை விகல்பங்கள்
உன் தோற்றம் நீ தேரோட்டி என்றது
மீசை, கிருதா, முகமெல்லாம் வெட்டு
குடியிருப்பு தாண்டாத எனக்கோ
உன்னைக் கண்டவுடன் பயம்,
கருவாக்கட்டை என்று தூரத்துக்குரலொன்று
உண்ணநீர் வேண்டுமென்று உள்ளே வந்தாய்
தூரத்து நாய் குரைப்புதான் சாட்சி
சொம்பு நீருடன் கைவளை தொட்டாய்
வெல, வெலத்த உடம்பிற்கு ஆறுதல் தந்தாய்
அன்பொன்று உள்ளுண்டு என்று
அமைதியாய்ச் சொன்னாய்
மாலை மயங்கும் வேளையில்
மனதைக் கொண்ட நீ
மயக்க நிலையில் உரைத்ததை
மன்றாடிய தோழிக்குச் சொன்னால் புரியவில்லை.
இற்றைக்கு வந்த உறவல்ல இது
ஏழேழ் பிறவிக்கும் துணையாய் வரும்
உறவென்று சொல்லப் போய்
உற்ற தோழியும் நகை விட்டு
சென்றுவிட்டாள்.
தன்னந்தனியாய் நானிருந்த வேளையில்
மீண்டும் நீ வர காத்திருந்த போதுதான்
விளங்கியது, நீ வருவதும், போவதும்
துணை கொண்டு மகிழ்விப்பதும்
தூர விலகிப்போவதுமென்று
விழித்துப் பார்க்கையில் கோடி
ஜென்மம் இடையில் போனது!
இப்போதாவது புரிந்ததே
மயக்கமும், மகிழ்விப்பும்
மன உளைச்சலும் என் மீது
நீ கொண்ட தீராத பார்வை நோய் என்று.
நான் தனி அல்ல
நீ உண்டு, இல்லை
நீயுண்டு அதனால் நானுண்டு
என்று.


The Word (the mantra)

September 9, 2006

That sweet was in my hand.
Overwhelmed by the nature of it
i could not eat but to observe.
Observe with ones sharpest mind
what is all about?
where does it begin?
how do I get it?
My mother who gave me this,
reminded me
that I should eat to enjoy it.
yes, of course language is to
learn and enjoy,
like my predecessors
Kamban, Barathi but..wait
Dakshinamurthi never uttered a word but
for Sadagopan and Tirumazichai
the word was ambrosia, the divine!
Mummy reminded me again
Eat my darling!
Yes, Mom..but
where does it all start?
from the Silence of Siva?
from the utternce of Vishnu?
Before everything
the word was there!
Looking at the eyes of my mother,
I gulped it.
The word!
Magically, it came out of me
as poems,
as art of skillful human drama
without being spoilled
in its original state of purity
with all its grace that
even I could handle it
with ease.

கடல்வெளி

கையில் வைத்த இனிப்பை
கண்கொட்டாமல் பார்த்திருந்தேன்.
சாப்பிடாம, என்ன பார்வை? என்றாள் அன்னை.
நீ தந்த இனிப்பு இது
இனிப்பு இனிக்கும் என்றாலும்
நீ தந்து, தேன் கலந்து தித்திக்குமென்றேன்.
பேசாம, சாப்பிடு…உடலுக்கு நல்லது என்றாய் தாய்.
தாய், என் அன்னை!
தாய் தந்தது.
தாய் தந்த மொழி.
தாய் மொழி.
இதை இப்படிப் பாவிக்கும் போதே
உள்ளுள் ஒரு பதற்றம்.
பவித்திரம் கெட்டு விடுமோவென்று.
குறுமுனி கொண்ட மொழி
கம்பன் வாய்மொழி
பாரதியில் மந்திரமொழி
கற்ற மொழியாகக் கலந்து நிற்கும்
மோனமுனி தன் மொழி.
‘என்னடா! இன்னும் பாத்துக்கிட்டு’? இது அன்னை!
உன்னும் சோறு, பருகு நீர், தின்னும் பண்டம்
எல்லாவற்றிலும் உள்ளொளிந்து நிற்கும்
இம்மொழி பரவெளி கண்டு பிண்டத்துள் புகுந்ததோ?
‘இப்ப சாப்பிடப் போறயா? இல்லையா’
எண்ணும் எண்ணத்தின் உள்நிற்கும் சக்தியாக
இம்மொழி உள்ளே போகிறது.
‘இதோ! விழுங்கிவிட்டேன்!’
சிந்திய வார்த்தைகள்
கொட்டிக் கிடக்கின்றன
கடல்வெளி
மணற்பரப்பாய்.
பவித்திரம் கெட்டாலும்
பாவிக்கும் குணநிறைவாய்


Dvaita (the Divide)

September 4, 2006

A fish throw itself out of water
the only witness at that moment to tell
life emerged from water
but
I am out of water
on my shores.
the ebb tide returned.
Should that be a reason for the joy?
the bird fluttered, fishermen returned
the sun returned too.
but
the water remained calm reflecting
me on her.
did I come from you?
no! I doubt!
but,
the scientists say so.
but look!
you are where you are and
I stay where I am.
millions of years in between.
If you are my mother
I am your child but
still we are different.
should that be so?
always?

தாயும் பிள்ளையும்

நான் அன்று அங்கு இருந்த அப்போது
கயலொன்று துள்ளித் தாவியது
புவியீர்ப்பு கொண்டு சென்ற முந்நீர்
மீண்டும் கரை சேரும் தருணத்தை
வரவேற்று, தாயைக்காணும் சிசுவைப் போல்
அக்கயல் அங்கு தாவியது.
மிதவையிலிருந்த கடற்பறவை
என் வரவால் கடல் நோக்கி எம்பிப் பறந்தது.
மாலைச் சூரியன் மலையில் முயங்கியது.
மீனவர் படகுகள் சதா கடற்குழி நோண்டிய வண்ணம்.
எல்லாம் அவர்களுக்கு அங்கிருந்து வர வேண்டியுள்ளது.
கடல் ஆழமாய், அமைதியாய், அப்படியே நின்றிருந்தது.
எனக்குள் மகிழ்வும், பயமும்.
அலையடித்தாலும் பயம்
அமைதியாயிருந்தாலும் பயம்.
கடல் அப்படியே கண்ணாடி போல்
தன்னில் என்னைப் பிரதிபலித்து…
உன்னிலிருந்து வந்தன உயிர்கள்
என்பன அறிவியல் சிந்தாந்தங்கள்.
உன்னைப் பிரிந்து பல காலம் வாழ்ந்து விட்டேன்.
என் கரையே எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.
துள்ளும் கயல் கண்டு துள்ளும் உள்ளம்
கடல் சேர்ந்து துள்ள முடியா வண்ணம்
நாம் அந்நியப்பட்டுவிட்டோம்.
தாயும் பிள்ளையுமென்றாலும்
வாயும் வயிறும் வேறோ?
ஏன்?


Nanga sadhu (Citizen)

September 2, 2006

I met him in Allahabad where three rivers meet
He stood alone, fully naked with a
thin veil of white ash on his body
fully covered.
he was not impoverished, not old either.
Do you have a home? no,
Do you belong some where? no,
Do you at least have a name? no.
In fact he did not exist there
with any possible identity.
No passport,
No visa
No travel documents
No security check-ups.
It was odd that he travelled from deep woods
to dirty towns and dirty rivers.
To have a holy dip?
Look out there, in thousands,
all naked with ash around, saying
We are not citizens of any nation
We are not afraid of death!
Amazed by their spiritual power
me under the mercy of blessed ones
prayed for an early sanction of
US green card and if possible
to conceive a child in the US
before my current visa expires.

(Nanga sadhu = The naked saint)

குடிமகன்

திரிவேணி சங்கமத்தில் அவனைச் சந்தித்தேன்
நீறு பூத்த மேனியாக தனியாக நின்றிருந்தான்
ஆற்றின் ஓட்டத்தில் லயித்தவண்ணம்!
வளமான உடல், வறுமைக்கு இடமில்லை.
ஊர் கேட்டால் தெரியாது என்றான்,
பெயர் கேட்டால் இல்லை என்றான்
பாஸ்போர்ட், விசா என்றெல்லாம் இல்லாமல்
காட்டில் திரிந்து, ஆற்றில் வந்து
ஊருக்கு மத்தியில் ஒருமுறை நீராடிவிட்டு
எரிந்து சாம்பலான நீற்றுடம்புடன்
மீண்டு வாழ்கின்ற அவன் சொன்னான்,
யாமார்க்கும் குடியல்லோம்
நமனை அஞ்சோம் என்று.
பச்சை அட்டைக்கு பரிதவிக்கும் நான்
பிள்ளையை அமெரிக்காவில் பெற்றுக்கொள்ள
வரமேதுமுண்டா எனப் பிரார்த்தித்தேன்.