கணிகை / Hooker

அந்த அவசரமான தெரு
அமைதியுற்ற போது அவளைக் கண்டேன்.
மலர்ந்தும் மலராத காலைப் பொழுதின்
இருள் சூழ்ந்த பொழுது போன்ற இரவுச் சூழல்.
கண்ணொடு கண் பார்க்கத் தயங்கினாள்,
பேசும் போது கூட அந்தர்வானில் இருக்கும்
அடையாளமற்ற மனிதனுக்கு
பதிலுரைத்தாள்.
நீ முன் போ! நான் தொடர்கிறேன் என்றாள்.
தொடர்ந்தாள் ஓரிரவு.
பின்னாலும் சில இரவு.
உன் தொழில் என்னவென்று கேட்கவில்லை
என் தொழில் கவிதை
என்றபோது சிரித்தாள்.
பொய்யில் மலரும் பூங்காவனத்துக்கரசே
இன்று போய் நாளை வந்தால்
உம் சரிதத்தில் நானும் பொய்தானே?
என்றாள்.

பொய்யின் கணங்களில்தான் உண்மை
ஸ்தாபிக்கப்படுகிறது பெண்ணே!
என்ற போது அணைத்து நொறுக்கினாள்.
இது பொய்யென்றால்தான் விடுவேன் என்றாள்.

உன்னை வைத்துக் காவியம் படைக்கப்போகிறேன்
ஆனால் அதற்கான காலமோ கைவசமில்லை.
சிறு இடை வளையும் சுழிவிற்கேனும் ஓர்
சிறுகதை செய்வேன் என்றேன்.
பத்திரிக்கை போடாது என் இரவை என்றாள்.
கணத்துக் கனிந்த இரவுப் போர்வையாய்
இரு என்று சொல்வதற்குள்
காலக்கணக்கு முடிந்தது என்றாள்.

நில், நில்
என் கவிதை
அது உன்னுள்
கருவுற்றுவிட்டது.
பிரசவித்துப் போகலாமென
அவள் மார்ப்பில் எழுதிய
கவிதை மிஞ்சிய போது
சிரித்தபடியே
கருவுறுதல் இங்கு
அனுமதியில்லை
கவனம் கவிஞரே
என்றாள்.
பின்
இல்லாள்.

கவிதைப் பொழுதுகளை
கையில் அள்ள முடியாதது போல்
கணிகையர் காலத்தையும்
கையில் கொள்ளமுடியாதென
உணர்ந்தேன்.

ஆயினும்,
எல்லாக் கணிகையரும்
நல்ல மனைவி ஆகலாம்
இவளை நோக்கின்.

ஆனால் காலம்
கணிப்பதில்
தவறிவிடுகிறது.

என்னுடைய சரிதத்தில்
இவளொரு கனவே!
இவளது கனவில்
என் சரிதம் வெறும்
நிகழ்வே.

நிகழ்வெனினும்
கணவெனினும்
கணக்குப் பார்த்து
கட்டுப்பட்டிருப்பது
நம் இயல்பே!

Hooker

When the shops were closed and
bright lights gone
I saw her like a flower at dusk.
I bargained
she didn’t see me
eye to eye
neither
she spoke to me
directly.

she asked me
to lead her
to my room
that nobody notices us.

So what’s your job?
asked she
cuddling in my arms.

well..you see
I’m a poet.

What?

forget it.

Shall we meet again?
I asked her when she left me.
Sure, why not?

So we met a few times.
and when I saw her last,
I told her that I might
write a novel about her,
but I don’t have time.
May be a short story.
Nobody will publish it
said she.

A poem!

wait..don’t go away,
let me finish it
while you are still
in my warmth.
this poem is your child
said I.
impossible
said she.
we’re not allowed
pregnancy.

Good bye Poet.

She vanished in
thin air.

I’m back to my
world with her thoughts.
She could be a fine wife indeed.
but you see
I can’t be the husband.
that’s my
problem.

Pledge to make women’s rights a special priority TODAY!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: