நான் அவனில்லை

நான் அவனில்லை

திடீரென்றோர் சம்சயம்.
பள்ளிப் பாலர் புகைப்படம்
பார்த்த போது நான் தான் அது
என்று நம்ப முடியவில்லை!.
நானே அது என்னும் பிணைப்பு
இருக்கட்டும் பின்னால்.
17க்கு மீண்டும் போனால்
இனிக்குமா? கசக்குமா?
பட்டுப்பூச்சியை ஒடுக்கி, மடக்கி
கூட்டுப்புழுவாக்கும் அவஸ்தைதான்.
நினைத்தாலே பயம் வருகிறது.
ஆக, அவையெல்லாம் நானில்லை, ஏதோ!
இந்த நினைவு. பாடாய் படுத்தும் நினைவு!
இது எந்த நானிலிருந்து வருகிறது?
நினைவு முன்பு இருந்து அதில மனிதர்கள்
வந்து போகின்றனரா? இல்லை,
மனிதர்கள்தான் நினைவுக்கேந்திரமா?
அந்தப்படத்தில் ஒல்லியாய்
அரை வயிறும் கால் வயிறுமாய்
இருக்கும் அது நானே இல்லை.

I’m not that!

Don’t tell that photo is me?
You mean that malnourished
thin, lean person is me?
When was it taken?
When I was 17?
Certainly I don’t want to be
an adolescent again.
Like packing back a butterfly
to its cocoon!
No, I’ve no relationship to this
person.
I don’t even remember
what he/she remembered then?
Where does this memory emerge from?
From the caterpiller, cocoon or the butterfly?
Like beads in a thread?
thread being the memory.
Does it mean that a formless memory
gives meaning to the physical?
connecting, moving, expressing,
to form more memories,
all within thin air?
Am I the memory
or something else?
a form or no form?
Certainly I am not that.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: